spękany jak ziemia spokój ducha spragniony kropel miłości echem w pustym dzbanie odpycha zgraję mówisz o pokoju zło poza granicami obity bruk krwawi co z nami przepaść między nami ostre krawędzie pordzewiałe wygrywa silniejszy bóg tutaj nie mieszka pusta piekielna przestrzeń świeci gwiazdami silne gardła głos rozpaczy odpycha wataha wilków