w okopach w uścisku mrozu niełatwo się uśmiechać gdy tylu chłopaków ułożyło się do piachu ostatni pocisk dla siebie nie wierzę w wierność kobiety karabiny sterczą lufami do góry na warcie strach podsyca ogień nadziei mam dość gonitwy myśli gdzie mój dom czy mama czeka przywiozę jej chabry i wrzosy na stole obiad jedna myśl po głowie pamiętajcie o mnie kilka lat może dni rzucę pocisk w piach