choćbyś zaszył się najgłębiej nie odnajdziesz ciszy spokoju zburzy piękne chwile ktoś bądź choroba na złość szukając szczęścia zamiast niego otwierasz puszkę Pandory w duszy gra cicho nadzieja wystukuje śpiewa bo jest wyjście lecz nie teraz choćbyś biegł dzień i noc po szczytach nad urwiskami spadniesz i tak na piach obsypany w nienawiść i w przezwiska pędzi czas mało go na świecie zapominasz że życie omija mnie i ciebie nie zauważasz ludzi w biedzie praca popłaca poranne wstawanie lecz czy sens zapracować się mimo wszystko nad drugim brzegu czeka wiernie wiem że to piękne lecz złudne nieprawdziwe nie wierzę w miłość zawsze bywa pokuszenie trzecia osoba pcha nosa wtedy pakuję się i znikam nie łatwo zapomnieć lecz zapominam