głowa niczym studnia bezdenna rodzą się myśli jasne i ciemne nieodgadnięte słowa zaklęcia owszem z miejscem marginesu dla krytyka każda opinia ma sens najgorsze słowa do zniesienia by podnieść się zmienić treść pozostawiając sens buduję wersy ze słów strofy jak ściany z cegieł nie do zdobycia mów co chcesz każdy wiersz domem człowiek człowiekiem dla człowieka dusza nie umiera podobnie nadzieja poeta prorokiem w biedzie okryty nędzą cierpienia znosi w bólu zatapia statki ciepłą wódką