dzień każdy zmęczę chore ciało wybroczone sine dusza nie boli gdy cierpi umieram każdą samotną chwilą za dużo całkiem sporo zło płonie zachwycone osłabiony człowiek tonie niepotrzebne słowa wzniosłe płonie wieś miasto gniję umieram każdą sekundą ktoś wielki włączył zegar wskazówki kręcą w przeciwną drogę czterech stron świata podążam ze spuszczonym wzrokiem mniej mnie z każdym rokiem papierosy alkohol zniewalają po co te uciechy znieczulenie na kilka sekund wszechświat krąży rozciągła ramiona czarna dziura na dnie kosmosu piekło pójdę tam gdy będzie odrobinę lepiej gorycz by dostać się do nieba mam dziką kartę teraz wegetacja gdy zapuka do życia bram zamknięta puszka zamknięte usta odejdą pragnienia i nawyki wolniej popłynie czas wzbudzi świtem puls zdrowej ziemi przeminie ból dziecka krzyk