rankiem ostatnim kliknięć powiek odchodził sen zacierała się postać z obrazem nocy dzień niespokojny zaglądał do okien przerwałem marzenia o niej czas szeptał spokojnie idąc w ciąż do przodu w kilka stron jednocześnie jakby chciał przerwać przestrzeń niebo zsunęło kurtyny dotykało palcem horyzontu ciężkie od piękna widnokręgu słońce świeciło nieśmiało zaprzyjaźniło się z dniem