mój karabin jest długi życie zbyt krótkie by walczyć delikatne jak róże zrywane dla ciebie późnym wieczorem patrzył księżyc w twoje źrenice smutne po rozstaniu w okopie życie bywa twarde surowe jak suchary gdy braknie pocisków wysyłanych w przeciwną stronę zakładamy na broń bagnety biegniemy przed siebie patrzeć w oczy niewinne jak twoje po obu stronach przegrani zakochani w dziewczynie sprzed laty myśli w głowie kochanie dzisiaj umrę albo będę ranny pokonany przez nienawiść gniew generałów będę bez ręki na piersi z medalami dotykać twoich są na medal ale ja nie mam rąk nie mam nic prócz serca które krwawi całuję cię umieram z kolegami na surowym polu walki