nad horyzontem rozgwieżdżone na maszcie napięty żagiel zmarszczony bryzą ocieka jak policzki syren blaskiem latarni zaznaczone brzegi skaliste dna odsłaniają trój ząb Neptuna w portach czekają hiszpańskie dziewczyny usypiam zanurzony do połowy we wspomnieniach marynarz usycha gdy idzie twardym gruntem chętnie by płynął w dal gdzie horyzont zatrzymuje sztormy i temperuje charaktery żegnajcie w portach dziewczyny