zmierzchem moich powiek łza samotnie płynie po powierzchni przy sobie ręce słowa utkane zamarły w piersiach zagryzam lekko usta milczą do powiedzenia wiele nie doczekanie odpowiedzi wolnością się cieszą myśli w krajobrazie wyobraźni dlaczego pytam siebie stał się dzień obrazem koszmarnej nocy ciemnej odeszłaś bo kto by chciał mnie czytać wiersz wirem w głowie tłoczy serce wiadomości było nas więcej na dłoni ogień wspomnień podam rękę gdy tonąc w życiu wezwiesz po imieniu przybędę