czas ucieka biegnę z nim na skroniach po drodze szron się osadza czeka wytrwała jak skała w sercu dynamit rozsadzam uśmiechem winorośl zaplata dłonie na ramionach wydaje owoc obfity pełen życia ona jest filarem diamentem fundamentem wmurowanym kamieniem węgielnym oddam jej wszystko całego siebie i więcej wybacza gorsze dni które nie omijały szaleństwem kochać się w niej mieć małe niebo na Ziemi