życie nie rozpieszcza

miota ciałem czas ze strachem nie potrafię przestać bać się oczy wytrzeszczam przez okno jak pozbierać się z kawałków puzzli nie potrafię odszukać miejsc odległych w głębi psychozy gdzieś na dnie wyprostowane dłonie drżące lęk nie pozwala opuścić pokoju normalnie rozmawiać w ciszy skryty większy niepokój zaniedbany dotykam chłodnej ściany dość przegranej z jednej strony kiedy ogarnie duszę radość powiem jak bardzo was kocham by nie odejść tam gdzie jedynie kwiatki płonie ogień nad było sobie życie bez zbędnych słów i życzeń