Przejdź do treści
Czytanie

Diamencik


Sunę w myślach przez przestrzeń
wciąż za bardzo ściśniętą
i już umiem nie płakać,
bo już wiem, czym jest piekło!

Rozpaczliwą niemocą przeklęta
ma samotność w nadziei zaginie.
W skandalicznym romansie wykluta
znów przebarwia się w mą tylko winę.

Pamięć zachwytu w ciepłym deszczu –
- efemeryda spowita w tęczach
przemyka ulotna jak zbawienie,
diamencik mały skrywa w rzęsach.

Złączymy się kiedyś razem z deszczem
w niedzielną pieszczotę nieprzerwaną,
muzyką, barwą, smakiem ramion
budząc zdziwienie swe co rano.
51 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.