Na marne wzywam wiatry Przy granicy nienawiści stoi ktoś nadto uparty Na marne trudzę swe zmysły Protoplasta nienawiści jest ode mnie szybszy Piach leży na kresce białej Tej kreski nie widać między wiatrem a tornadem Uparty jam świat niebieski Który nie widzi już białej ani żadnej kreski Wydrapuję się z wnętrza ludzkiej Ziemi Nie znalazłem tam czystej bieli Czarny kruk uniósł się nad białe niebo Jest już ciemno