świadkiem byłem historii młodzieńca miłość była w nim szaleńcza, zwierzęca wyśmiewany wśród rówieśników bo miłość to jego wartość najważniejsza w życiu pisał bo kochał płakał bo kochał wzdychał bo kochał uczucia jego toczyły walkę z myślami serce biło mocno, magii nie znało granic wznosił się wysoko do gwiazd niebieskich żył w świecie marzeń, pisał swoją bajkę las wydał z siebie krzyk księżyc dwurożny znikł wietrzysko łamało drzewa bajka o miłości wiecznej w koszmar się zmienia młodzieniec pisał wiersze o tej jedynej stał się udręki kochanym synem zapomniał o marzeniach, szczęściu, życiu serce wygrało walkę z rozumem on zadrwił z matki życia skończył na drzewie dębu