Aniu ! Ty kiedyś maleńka iskierka,
Ja przed ołtarzem bał się na cię chuchać.
Dzisiaj dorodna i piękna panienka,
Chce się podziwiać i często cię słuchać.

Jak kwiat pierwiosnka,który budzi z wiosną,
Niesie nadzieje szczęścia i miłości.
Słoneczka złotem unosisz radosną,
Radością życia ,piękna i możności.

Niechaj te nicie nigdy się nie plączą,
Będą srebrzyste do końca jesieni.
I tylko piękno z sobą zawsze łączą,
A twego szczęścia nic pewnie nie zmieni.

Niech Bóg Radości, który wnosi wiarę,
Pozwoli krzyże życia nosić dzielnie.
Nieś je jak On niósł,pierwszy swą ofiarę,
I abyś zawsze służyła Mu wiernie.

Po każdej nocy dzień przychodzi brzaskiem,
Chociaż pochmurny, tam gdzieś słonko świeci,
Znowu powtórnie uśmiechnie się blaskiem,
A czas jest czasem ku wieczności leci.

Na zdrowej łące zdrowe kwiaty rosną,
Zmierzają w pięknie do życia w jesieni.
A ty być taka jak byś była wiosną,
Zapewniam,wieczność nic w tobie nie zmieni.

Ani Bienieckiej-Różyckiej w dniu ślubu.
Józef Bieniecki