Powiedziałeś wszystko,
Mową sercu bliską.
Nikt Ci ust już nie zamyka,
Nie rzuca kalumnie,
Ty na stosie powiedziałeś,
Powiedziałeś dumnie!

I podałeś je na sercu,
Nim stos się wypali.
Świat rozpozna słowo Katyń,
I pamięć ocalisz.

Tyle trzeba było ofiar,
By listę otwierać,
I tragedii trzeba ludzkich,
Na służbie umierać.

Ta ofiara Bogu miła,
Tą uświęci Ziemię.
Dżwigającą poprzez wieki,
Krzyża Twego brzemię.

Przyjmij Panie tam na służbę,
Przy Twym służą boku.
Bo ci Oni już sprawdzeni,
Dotrzymają kroku.

Poprzez ziemię tą nieludzką,
Katyńskiego lasu.
Daj nam Panie też doczekać,
Wiekuistych czasów.

Józef Bieniecki