Zeschnięte kwiaty ,senne w wazonie,
Relikty zeszłego lata.
Wortycz z trawami sterczy w koronie,
Poniżej piękno w kwiatach.

Róże królowe skąpane w tęczy,
Chryzantem liczne grono.
U stóp rumianek bez płatków kłęczy,
Najsłabszą kwiatów stroną.

Zaschnięta w ludziach starości smutna,
Choć się o wiele prosisz,
Bogactwa w sercu nosisz.

Zawsze obecna,nie okrutna.
Zaschnięte piękno z czasem patyny,
Nie odchodż z życia sceny.

Józef Bieniecki