Złoty horyzont,słonko na zachodzie,
Przywodzi na myśl czasy przemijania.
Te złote chmurki,i fale na wodzie,
Czasy upadków i czasy wzrastania.

Fala do brzegu,piasek jego głaska,
I ląd odświeża,rzeżkim wiatru tchnieniem.
Jak tchnienie Ducha,bryzy morskiej łaska,
Nocą powraca,lądowym zmęczeniem.

Setną ponownie nadzieję rozbudzi,
I rankiem złotym zechce nas przywitać,
By lżejsze wiersze z księgi życia czytać.

I choć ponownie życiem będziesz trudził,
Pogłaska falą myśli,lepszy wróżąc dzionek,
Jak na swych skrzydłach,wiosną śle skowronek.

Józef Bieniecki