W martwych oczach żywego człowieka odbija się wszechświat. Te gwiazdy, które wieczorami czarują zakochanych. Lasy osnute magiczną mgłą i życie, którego nie dostrzegam. Czy żyję? Niech odpowie głos wyrwany z hałasu. Z zatłoczonych ulic, ze szmeru pędzących niby dusz, niech się ktoś zjawi by wpajać najsłodsze kłamstwa, w które uwierzyć nie zdołam. Może chociaż ona? Bo zasięgiem wzroku nie różnie się od trupa. Ja człowiek, mały książę. Ty człowiek, dzielna róża.