Tyle nieistotnych krzywd Zarysów braku smaku Taktu panów blasku I potrzasku zysku w raz tu Gdzie niewarte świeci A w środku ludzie "święci" Grają w karty na żarty Artyzm nic nie warty Nie upomni się o chodnik Chociaż siły się stęskniły By znów powstać droga prosta Lecz gdy znów chcę sięgać snów I tak chodzić jak się zrodził Patrzy w lustro i wie już to Gdzie ma miejsce słowo szczęście A jak pęknie będzie pięknie Woli zostać by znów sprostać Tej bolączce i gorączce Tyle nieistotnych krzywd