Nad schyłkiem radości wisi wstążka Unosi się na wietrze jak jesienny liść Tańcząc z podmuchem od losu wydartym Z konieczności dla konieczności opada Cicho do reszty się skrada Robiąc syntezę dla ostatnich przeżyć Owija się w lepką wilgotną maź Czuje już tylko przestrzeni brak Jak bezmiar ruchu znów działa wspak Przygniata ją ogół kolejnych wstąg Na górze czuje ich żałość zapadłą Na dole porozumień cisza A pomiędzy nimi zepsuta klisza Szelest do nieba zapowiada odwet A każda kolejna snuje cichy plan By oszukać czas jak liczby i nas Odnaleźć ten podmuch jeszcze raz