Zlękniona jak płatek na wietrze, drżąca,
Uciekasz przed życiem, chowasz swoje serce,
Nie wiem co mówić, boś taka pachnąca,
Mogę układać dla Ciebie wiersze.

Rym każdy stęskniony, zaduma nad tekstem,
Co więcej powiedzieć, czego brakuje?
Słowa nieważne, liczę się z gestem
Bo wiem, że miłość, z czynów kiełkuje.

Lecz czyny Cię ranią, gesty smucą jeszcze
Pragnienia strofujesz, odpychasz słowa pierwsze
Chcę Cię zatrzymać, ochronić przed deszczem,
Dlatego właśnie mówię do Ciebie wierszem.

Nie strofuj mych słów, nie gań za śmiałość,
co chcę powiedzieć, wysłuchaj do końca,
Pozwól pokornie wyrazić całość
Mych uczuć zwykłego chłopca.

F.W.