świt mi nakreślił obraz beztroskiej głębi oddechu jutrzenka miła nad wyraz śmiała się z mego pośpiechu głupio mi było, stanąłem i już się z wiatrem nie ścigam i w geometriach przestrzeni bezruch, stateczność odkrywam dostojne gwizdy czajnika kwiatów za słońcem wędrówkę błogie sapanie poduszek cicho brzęcząca lodówkę mijam bezruchy, dostrzegam widzę jak w formie istnieją z umiarem i ze spokojem na co dzień nam codziennieją