posklejanie z byciem jakże niedorzecznym bez ładu i składu niepoukładanym staje się zagadką, sądem ostatecznym albo sprawozdaniem z emocji wypranym pogodzenie z faktem o bycia istocie finezji przypadków w nurt rzeki rozlanych niesie połamane, umazane w błocie tępe kły dociekań istnień zakazanych przypalane ogniem maski obojętne nie zobaczysz na nich ni śladu zwątpienia buntują się myśli z gazety wycięte jak na złość spojrzeniom ślepym od patrzenia bezwolnie zasypiam nie myśląc o niczym snom stawiając czoła w gnuśnej Nibylandii by jawą zadeptać w milczeniu panicznym stopione z asfaltem ślady do Arkadii