drżą mi usta – zimny wiatr smaga przestrzeń co świat boli naprzód iść nie liczyć strat mimo chłodu mimo woli to są tylko różne stany zastanego rusztowania tu i ówdzie śpią kurhany wiekopomnych różnic zdania a tamtędy przeszedł cień pozałatwiał swoje sprawy szlakiem którym odszedł ten co do sprawy miał obawy tu i ówdzie jeszcze wrze lecz się ziemia wnet ubije coś się błyszczy w szarym tle a ja wyję że wciąż żyję