popijam kawę rozważnie jak szaman czytający z odłamków kości mieszam łyżeczką przeczucia wsparty o stół do głaskania pouczeń bladożółtych racji bukmacherów iluzji życia rozstaję się z wiatrem który znalazł sobie przytulną enklawę w pofałdowanych dachach piernikowych chat treserów pokory układam w stos wyblakłą bibułę natchnień i potrącam przechodnia na ulicy żeby pamiętał jak łatwo zapomnieć