mdła opowieść prostych gestów trwa ta cisza jak w ciemności cisza światła – dotyk spływa szarpię dzień by noc ugościć tłok u stóp kamieni chwały jasne lica – świeże blizny widać dno, lecz osowiały nie odczuwam własnej krzywdy na osłodę trzymam z dala swoje straty i powody dla których wierzyć pozwalam w codzienne milczące zgody tak dzisiaj jakoś niemrawo kłuje mnie w bok ku przestrodze gdy walczę o swoje prawo do tańczenia na drodze