podnoszę oczy tam gdzie światło to lustro w świecę zapatrzone łykam jak chleb kolejne kłamstwo dogasam ogniem wodą płonę strzelam do słońca i księżyca nie tracąc przy tym krwi i potu umarłą trawę dłoń ma wita jak ptak podrywam się do lotu jak żebrak błagam o jałmużnę porastam mchem milczące płoty zmierzch mi podkłada sny przeróżne a świt wymyśla od hołoty zaczynam życie od początku przyczynom błahym daję prawa sensu mych dróg i grunt bezdrożom gdzie pył kamienie krzyk i wrzawa