bezpieczne myśli świata u stóp dyszy natchnienie podąża po przestworzach by chwilą upaść, cieniem w wir obiecanej skargi zmęczonych życiem drani nie każdy sięga nieba które błękitem mami zmęczenie to rzecz zwykła pod niebem jakże pięknym gdzie bieda bywa darem a nadmiar marzeń piętnem i łzy które nie znaczą bruzd na mapach twarzy cicho ściekają z okien nikt ich nie zauważy