nie wiem jeszcze więcej od wczoraj ten sam było tyle rozstań tyle pustych bram na wieczornym bruku błyszczącym od deszczu upragnionej prawdy w zapomnianym wierszu wystaję po zmroku na rogu ulicy by w siebie uwierzyć i pozostać nikim zgodzić się z wiecznością zagubioną w trawie i się nie sprzeciwiać zbawicielom prawie