obcy ludzie jak trawa porastają bezdroża codziennością zwyczajną spacerują po nożach źdźbła zeschnięte się łamią burza miesza je z błotem w ciszy i z honorami trup się ściele pokotem ciągle wierzę że warto żałobne szaty zdzierać i pięknymi słowami ślady śmierci zacierać gdy ku słońcu wyruszam czując zapach zieleni na trupach zasuszonych przyciśniętych do ziemi