wiersz o niczym pomału spod długopisu spływa bez puenty i finału z każdym wersem ubywa zaczynam kolejną strofę litery się zlewają i nic mi nie powiedzą treść zgodnie przemilczają a jednak wciąż go piszę by poczuć powiew świtu niczym ślepy podróżnik na trajektorii bytu nic nie znaczące słowa w wyniku wielu przyczyn zdając się na łut szczęścia kończą mój wiersz o niczym