"Pomnik" Byliśmy razem  te kilka chwil dziś znowu  jestem u kresu sił wykuje dla Ciebie pomnik z mych łez by stał w mej duszy po czasu kres Młotem zwątpienia będę dziś bił w kowadło serca aż w proch i pył moje słabości  zmienią się  zostanie to  co silne jest Iskry z Twych oczu w mydlanej bańce zaniosę dalej niż świata krańce nic na przeszkodzie nie stanie mi i będę szedł aż tyle dni ile potrzebne by z Tobą być bez Ciebie Skarbie trudno jest żyć Dawno, dawno temu w odległej galaktyce, mężczyzna poznał kobietę i dowiedział się czym jest prawdziwa miłość od pierwszego wejrzenia. Rację wg mnie ma Khalil Gibran: "Mylą się Ci, którzy wyobrażają sobie, że miłość rodzi się przez długi okres, wspólnego życia i znajomości. Prawdziwa miłość, jest córką duchowego porozumienia, które albo pojawia się od razu, albo wcale." Ten wiersz miał inne zakończenie w pierwotnej wersji "bez Ciebie Skarbie nie mogę żyć" Zabrałoby ono jednak sens poprzednim wersom i nadzeję na to, że kiedyś mężczyzna znowu spotka tę kobietę, o której mowa w wierszu.