Znowu wiara nawiedziła skromne progi duszy mej, Lekkim dreszczem podczołgała się, Od kręgosłupa niemoralnego aż po czubek, Sam szczyt, samą powierzchnię, Skrobie pod sufitem, pod jaźni mniemaniem, O nic nie prosi o nic nie woła, Stoi taka sama, wiecznie niemłoda a znajoma, Stoicko drapie po bliźnie z wczoraj, Bo jak łatwo ją stracić wie każdy mądry, Głupiec nigdy jej nie traci, czy może to sam... Ten sam odwrót było? Tak ,tak właśnie było, głupiec ze mnie.