Przejdź do treści
Czytanie

O płomieniu

Miłosne
Nie lza być wesołym, gdy smutek przytłacza, włochatym ramieniem mą duszę otacza. Wyciąga swe macki i, łapiąc za nogi, kieruje me oczy w stronę podłogi. Gdy kark się ugina i garbią się plecy, coś w środku gaśnie, jak płomień świecy, co żywym ogniem wesoło palony w dymiący knot zostaje zmieniony. Gdy uśmiech zanika, a krzyk duszę klei, jedyna nadzieja jest właśnie w nadziei, że żadna świeca nie traci płomienia, że jedna zapałka tak wiele zmienia. I nawet knotek, ten czarny, zwęglony, może na nowo być rozświetlony. Potrzeba tylko drugiego płomienia, Co wszystko, co złe, w coś dobrego zmienia. Gdy płomień goreje, ogrzewa mi duszę, czuję, że żyję, już się nie duszę. Daje mi ciepło i kocio się łasi, Taki to płomień co smutek gasi.
112 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.