groblą co bierzy mimochodem gubiąc łąkowe grajki uraczy wonnym siołem niebieskiej niezapominajki wieczorem w lichym sadzie co konary skręcał w męce zbierały się bajkowe zjawy na babci przysiadając ręce usta zmarszczką co kaleczy szeptały kto zły i prawy rycerze co polegli w chwale tętniły bębny słusznej sprawy pies mały przysiadł mordkę oparł o łapy paliły się w oczach węgle pobiegłem potem do taty