nie ma wiosny bez wilgotnych ust strumienie zawracają bieg wydarzeń kwiaty są szczodre bez zakłamania rozdają słoneczny kaprys w twojej dłoni nie mieści się w szepcie cisza topnieje na moich oczach owija się szyjami łabędzi zaraz morza krzykną gromady szarobiałych mew listy z piasku nawinę na palec swawolny wiatr latawiec z ciepłych myśli wytopionych ze śniegu zachęcony poranek zagląda w okna płytki sen który nie przejmuje się obowiązkiem ulicami chodzą brzemienne uczucia ustawiają nowe znaki czasu z białych przebiśniegów * tytuł zaczerpnięty z piosenki M. Grechuty