Przejdź do treści
Czytanie

za dużo

za dużo było nieistnienia
czasu za dużo w mroku
i półokręgów sennego cienia
który oblewał spokój
za dużo było pustki wokoło
oczu przebrzmiałych łzami
zbyt poorała tęsknota czoło
coś się rozlało między nami
między oknami, między wierszami
między niebytem a bliskością
i tylko jeszcze czuję czasami
smutek oblany samotnością...
38 odsłon

Rozpocznij rozmowę

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.