w zimnym melancholijnym lesie rośnie troskliwa sosna z igłami wokół białe echo się niesie zziębnięte liście płaczą pod pniami szepczą igłą pożegnalne słowa tak szczerze to więdną z zazdrości was matka od upadku uchowa a zielony to kolor nadziei już pod niebem żałobnie i biednie wiatr chłoszcze drzewa szczerbate tylko sosna smutkowi nie ulegnie jak dusze poetów w słowa bogate