Oddałam wszystko - złożyłam pod oknem, zakurzonym od kilku miesięcy samotności i podpisałam: "tu kiedyś było szczęście". Wszyscy patrzyli wówczas na mnie, marzycielsko klaszcząc w dłonie, które kiedyś popychały na sam środek sceny. Nie łudziłam się, bo wiedziałam, że Ciebie nie będzie; Ty grałeś swoją melodię, bardziej stanowczą i okrzesaną. Oddałam wszystko - bez wahania, bez zająknięcia i łez, ani bez wczorajszej siebie - wstałam i odeszłam, głucha na wspomnienia.