Chciałam dotrzymać kroku tylko zapomniałam komu obijając się o ściany szukałam zabitych drzwi. Powtarzałam w kółko linijki świeżego tekstu świeższego niż rany z porannego pojedynku. Miałam potem płakać, ale zapomniałam jak to właściwie jest być znów człowiekiem. Po chwili usiadłam do stołu z kartką tekstu i powtarzałam słowa czulsze niż jakikolwiek gest. Byś mógł znów otworzyć puszkę Pandory w mojej milczącej głowie I szybko uciec bezpowrotnie.