Przenoszę się, a zarazem cofam, patrzę na swój dawny portal, bramę gorzkich slów. Rozdrapując, wcale już nie tak świeże rany, czuję ich wczorajszy dzwięk, zlepienie słow. Idę, po znanych mi drogach, a mimo to wciąż wpadam, w najglębsze kałuże, w najbrudniejszą z wód. Proszę los, o nauczkę, by wyciągnąć wreszcie lekcję, by móc iść na przód, bez słow.