Harda

Sądziła zawsze, że z nią nie do twarzy. Pokora się zdawała słaba niewyraźna, przygięta i skulona w sobie niczym człowiek, któremu „ja” zbyt ciężkie bywa a nie chce się odczepić i kurczowo trzyma - za włosy, za kapotę - „ja” – na drugie Pycha. A potem wreszcie zrozumiała - harda - że aby zrzucić dumnego natręta trzeba do naga, ale najpierw upaść, a później szponów zaprzestać pamiętać. I oddać w ręce wszechmocnego losu to wszystko, czego unieść już nie sposób. To czego wcześniej przełknąć nie umiała - kęs który utkwił w gardle jak zakała. Zmieniła imię z dumnego na skromne. Jeszcze się uczy, kim jest jeszcze plącze. Jakby ciężaru ciągle było mało gdy „ja” ubywało.