Naiwna

Ciągle gada: tym razem będzie pięknie jak nigdy. Najadła się omamu i bredzi - szalona. Jakby nikt jej nie mówił, by przymrużyć oko, cierpliwie chcieć poczekać, nim zachód dokona oceny i korekty. Ma plany - zatem sięga i myśli, że ręce urosną, by pochwycić, przytrzymać, zachować. Potem jeszcze unosić - bodaj pod niebiosa. Rozstała się z rozumem, więc jak palec sama - zadziora, co nie słucha jak Pan Bóg się śmieje. Gdy wbrew, pod prąd, pod górkę... - fantazjami kusi. Na podobną do siebie wychowuje córkę - wmawia jej, że przenigdy nie przestanie kochać. Na imię jej Nadzieja - i wierna, i płocha. Za rękę bierze z sobą, choć taka zawieja!