jak z nut

bo kiedy miało być pięknie
muzyk zasłuchał się nader
namiętnie we własne nuty


spod palców wymknął się fałsz
zaprosił i zagrali
na cztery ręce

nie pro bono

płonął w ogniu najsilniejszej z miłości
własnej tak bardzo nieokiełznanej

głodna trawiła palce
wciąż było ich nazbyt mało


... tylko echo grało