bo kiedy miało być pięknie muzyk zasłuchał się nader namiętnie we własne nuty spod palców wymknął się fałsz zaprosił i zagrali na cztery ręce nie pro bono płonął w ogniu najsilniejszej z miłości własnej tak bardzo nieokiełznanej głodna trawiła palce wciąż było ich nazbyt mało ... tylko echo grało