Ludzie piszą (proza)

Piszę do Ciebie list. Wiesz, taki przeżytek - kartka, skrzypi stalówka...
Dziwne... Nie bębni klawiatura, ekran wylizuje psina, śliniąc się ożywia
scenerię. Bezużyteczna mysz bez oczu patrzy na mnie z wyrzutem.

Piszę ten list. Dziwne - nawet nie zapomniałam, jak kartka chłodzi dłoń.
Pochylam litery. Ostry kąt kursywy przecina biel.

Dziwne, że pamiętam staroświecki zapach atramentu i wiem jak zapisać emocje, nie mówiąc: dwukropek, myślnik, nawias... nakręca się nastrój, jak kiedyś w szkole. (No wiesz - ten stary budynek, w którym po raz pierwszy ).

Piszę, a Ty przeczytaj: czytanie tekstu ze zrozumieniem, to podstawowa
umiejętność kiedyś nabyta. Okazuje się, że nadal potrafię i nie boli kaligrafia. Czcionka kroi się jak masło.

Wszystko okazuje się proste.
Poza dotarciem na pocztę.


Nie mogę się zalogować.
Pozdrawiam

Twoja

~muszka_w_sieci