nie każde słowo płynie gładko głuchy chrzęst żwiru pod stopami zgrzyt klucza w zamku kaszel niedopowiedzianych w otwartą dłoń tuż obok ust strumień gdzieś w głowie wygrywa płynną muzę deszcz w rynnie więzi dźwięki parapet filharmonią kropel a chmury bezszelestnie świst wiatru urwał kawał frazy drzwi o futrynę rozbiły błogi spokój zegar takt podliczył milczy kroki jak echo oddalone po niecierpliwym bębnieniu palcami rumor zamiera piano coraz bardziej ciąży melancholijnym wyrzekaniem że granie że dzwonków kapela i dziwnie smutne zasłuchanie obudzi się po słotnej porze obeschnie mokry koncert w słońcu