Rymowany tekst o tym jak smakuje proza

Nie szukam metafory twojego uśmiechu – zbyt szczery, by przenośnią zniekształcać znaczenie. Nie szukam ozdobników dla serdecznych gestów, jak ręce wyciągnięte w drzwiach na powitanie. Nie znajduję wersetów stosownych dla dłoni chropawych od wysiłku i od serca ciepłych. Szukam suchej koszuli, kiedy przemoczony śmiejesz się tak po prostu i mówisz: rozpieścisz... Na kuchennym blacie podgrzewa się obiad. Jak głupia się rumienię, kiedy ci smakuje. Zobacz, na stole ciasto, duży dzban kompotu... I chwila, żywcem z prozy, sama się rymuje.