Dopadła

Wszystko mnie drażni, że nic warte, bo nie ma ciebie już we wszystkim. I bogu ducha winna arte nie daje zebrać drżących myśli. Bo wszystko tobą mi się plecie – i na spacerze, i w salonie... W każdym marzeniu - pełno ciebie - paradoksalnie wyludnionym. I mnie ubywa – bo pokaźną zabrałeś cząstkę – w oczach chudnę; zostałam z psem i z wyobraźnią tego co się nie spełni później - może za miesiąc, za pół roku... - nadzieja nęci, rozum łaje. Bez ciebie będą niepamięci i będzie pamięć tego maja. Pierwsze spotkanie i wrażenie miłego pana z iskrą w oku. A oczy takie masz niebieskie, że wszystko szare było wokół. Takie jak moje. Toczka w toczkę! Pasowaliśmy i się stało – dopadła miłość nas oboje – właściwie mnie się wydawało. Gdybyś choć trochę jeszcze pobył...! Gdyby się wszystko nie splątało! Gdybać... to raczej głupi pomysł. Zawsze mi ciebie było mało. A teraz nie ma cię zupełnie, chociaż kąt każdy tobą pachnie. A w głowie tylko ty i kiełbie i jak ja - z wami w głowie - zasnę? Życzenia w Święta mi przesłałeś - gotowiec z netu skopiowany – w nim też nie było ciebie wcale, tylko renifer z Mikołejem...! W Sylwestra był SMS drugi – bezosobowy - jak poprzedni. W nim podliczone, tak na szczęście, tygodnie, pory roku... i dni. Dopadła ckliwa mnie tęsknota. Wiem, że tak pisać nie przystoi. W czas Świąt z tęsknotą wpełzły żale i nie chcą nijak się zagoić. Lecz daję upust, by nie pęknąć, tym słowom, bo ich nie przeczytasz. Gdy bzy majowe znów powiędną, może bez żalu szepnę: Kwita... ----------------------------- osyatni z cyklu