chociaż na karku mało mam wiosen myśli tysiące kłujących jak oset czasem przyznaję, chciałabym znaleźć w dziurawym płaszczu kilka złotych monet zaburzyć w żyłach wzorowe tętno przestać nadrabiać w złej grze dobrą miną zatracić wszystko, co mam pod ręką by na samotność ciężką nie przeminąć choć za rogiem miga cień nadziei że jeszcze będę mogła wszystko zmienić obezwładnia mnie nieubłagany czas zawiesza znów w kosmicznej przestrzeni lęk nie pozwala przejść przez gęsty las w płucach huragan gałęzie wygina uciekam od świata, boję się skrycie że znów nie zadziała serotonina przepływam od prawdy przez nurt wyobrażeń odnoszę wrażenie z pierwszych obrażeń uciekam od świata, boję się skrycie w każdym znów widzę swoje odbicie